Początek.

    Wiesz, nie powinnam przemawiać na Twoim pogrzebie. Wcale nie powinnam przemawiać na nim. A jeśli już bym miała to robić, to mając przynajmniej osiemdziesiąt lat. To co się wydarzyło.. Nie jest mi łatwo teraz tu stać i próbować powiedzieć, że ktoś tak chciał. Bóg? Nie umiem złożyć myśli w całość. Planowaliśmy już kolejny siatkarski sezon, chociaż ten się nie skończył. Dla Ciebie już się skończył, rozegrałeś swój ostatni mecz, który przegrałeś. Nie miałeś nawet okazji zawalczyć o zwycięstwo. Wszystko wydarzyło się w ułamkach sekund. Wszyscy zastanawiają się co byłoby, gdybyście mieli zapięte pasy. Może byście walczyli tak dzielnie, jak na boisku? Może również nie byłoby nikogo lepszego od Was?

   Przepraszam. Powinnam była siłą zmusić Cię, byś je zapiął. Nie chciałam się kłócić. Może powinnam? Może dzięki temu teraz siedziałabym przynajmniej przy szpitalnym łóżku, a nie stała tutaj, przed tłumem ludzi i próbowała zastanawiać się nad tym, że już nigdy więcej Cię nie zobaczę. Tydzień temu zapisywaliśmy kolejne nazwy miast, gdzie mają męski i żeński klub, albo takie, gdzie odległość jest co najwyżej 50 kilometrowa. Tak, abyśmy mogli być razem. Byłeś wspaniałym przyjacielem. Bo od przyjaźni, parę lat temu wszystko się zaczęło. Maćka poznałam na zgrupowaniu reprezentacji kadetek, mając piętnaście lat. Zostałam, by poćwiczyć zagrywkę, a Maciek przyszedł wcześniej, bo chciał odpocząć od przyjaciół. Obserwował mnie chwilę i powiedział, co robię źle. Minęło zgrupowanie, wymieniliśmy się numerami telefonów, adresami. Minął rok, w czasie którego kontaktowaliśmy się ze sobą raz, dwa na miesiąc. Spotkaliśmy się na Mistrzostwach Polski, a później wpadliśmy na siebie w Bielsku, gdzie obydwoje mieliśmy grać od nowego sezonu w zespołach juniorskich. Było to dla Nas nowe miasto, żadne z Nas go nie znało, dlatego spędzaliśmy wiele czasu razem. Spacery, wypady do kina, mijanie się między treningami. Chyba sami nie wiedzieliśmy, kiedy przyjaźń zamieniła się w coś poważniejszego.

     Dziś mamy… przepraszam, nadal nie dociera do mnie, że Go nie ma. Dziś mam dwadzieścia lat, a Maciek miał dwadzieścia jeden. Pięć lata znajomości, a cztery, które spędziliśmy w większości razem… Dziś są już tylko wspomnieniami. Mieliśmy wiele wspólnych planów. Poczynając od grania w Lidze Włoskiej, nawet mieliśmy wybrane kluby, z których propozycję wybralibyśmy od razu, po wspólne życie i kupno mieszkania nad morzem. Niedawno kupiliśmy psa, który miał być Naszym Towarzyszem. Teraz będzie moim przyjacielem i powiernikiem smutków. Maciek był jedną z najlepszych osób, jaką spotkałam w swoim dotychczasowym życiu i nikt nie zapełni pustki, jaką mam w tej chwili w sercu. Jaki jeszcze był? Zawsze miał czas dla kibiców. Może nie był jeszcze bardzo znany, ale czasami zdarzało się, że ktoś go rozpoznał. Czy to w środku miasta, czy w sklepie spożywczym. On zawsze zamienił z taką osobą chociaż dwa zdania, nigdy nie powiedział, że się śpieszy. Był najlepszym starszym bratem. Gdy odwiedzaliśmy Jego rodziców to pierwszą osobą, z którą się witał była właśnie Jego młodsza siostra. Zawsze starał się pomóc drugiej osobie. Jednak dla mnie był przede wszystkim najwspanialszym na świecie narzeczonym, a jednocześnie przyjacielem. 

   Pamiętam, gdy rok temu był ze mną na pogrzebie mojego dziadka i moment, gdy  przemawiała moja babcia, a ja płakałam w Jego ramię. Obiecywał, że zrobi wszystko, by to on przemawiał na moim pogrzebie, gdy już będziemy tak starzy, że pozostanie nam tylko oczekiwać śmierci. Jeśli Bóg istnieje, to jednak pisał nam inny scenariusz i nie wziął pod uwagę poprawek, które chciał wprowadzić Maciek. A może nie zdążył się z nim umówić, kiedy miało to nastąpić? Chciałabym, by wszyscy pamiętali Go jako wspaniałego człowieka, przede wszystkim człowieka, później jako siatkarza. Bo taki byłeś Maciek. Wspaniały. 
 ___________
 I czas zacząć. 
Pomysł na opowiadanie zrodził się w mojej głowie gdzieś na trasie Rybnik - Katowice - mój dom, jeśli się nie mylę. Wyszło, że początek jest... mową pogrzebową. 

Podzieliłam ten tekst, który mam już zapisany i wyszło 14 części. Krótkich, więc myślę, że rozdziały będą pojawiały się co tydzień, czasami dwa. Niekiedy pewnie będzie trzeba mnie ścigać, bo mogę zapomnieć, że trzeba dodać rozdział. 

Do napisania wkrótce i... chociaż dziś mam nadzieję, że ktoś zostawi po sobie ślad.

Irmina 

Znowu?

Lista opowiadań, które zaczęłam publikować, ale nie skończyłam jest długa. Takich, które zalegają na dysku zajmując kilka stron jest jeszcze większa. Czemu więc wciąż mam nadzieję, że w końcu przebrniecie ze mną przez jedno opowiadanie od początku do końca? Nie wiem, chyba mam w sobie zbyt wiele nadziei. 

Historia, którą chcę tu zamieścić jest ze mną od połowy lutego. Przez pierwszy tydzień siedzieli w mojej głowie, więc po prostu zaczęłam sobie coś tam wstukiwać. Obecnie historia moich bohaterów ma 40 stron. Wiem, że dla niektórych byłyby to cztery rozdziały, ale u mnie raczej zawsze były to krótkie części.  Troszkę się z nimi zżyłam, więc mam nadzieję, że nie okażę się to kompletną klapą. Przy okazji mam nadzieję, że bardziej się zepnę i skończę historię państwa M. A skoro chodzi za mną ta historia od lutego, to właściwie minęło już 9 miesięcy, więc chyba najwyższa pora, by moje nowe "dziecko" ujrzało światło dzienne? Obym nie żałowała.

Wygląd bloga jest przechodni, mam przynajmniej taką nadzieję, że za jakiś czas stworzę coś lepszego, niż marna przeróbka zdjęcia zrobionego nad poznańską Maltą. 


Bohaterów postaram się stworzyć lada moment, byście mogli się z Nimi zapoznać przed startem opowiadania, które...  29 listopada. Albo 6 grudnia. Jakoś tak. 

Irmina wraca. Chyba. Chyba lubię próbować, a pisanie opowiadań wychodzi mi ciut lepiej, niż rozprawki. Przynajmniej tak sądzę. 

Do napisania wkrótce!